Anxo pleno de gozo, ¿sabes o que é a angustia?
CH. Baudelaire
Dou fe dos meus erros
co clima sereo das cousas
que xa sucederon en lustros.
O antigo entusiasmo de vivir
Rápido
levoume á crecida da noite
sen a miña nena na cara.
Alí abandonoume.
Non poderei describir esa fuxida do corpo:
O meréndeo escuro,
a porta e o seu fecho,
a man adulterada
a súa caricia,
as sabas feroces
e o farrapo da miña carne
rodando polo teu feudo.
Cunha fatiga de ondas
rompía
contra este padal
arrepentido.
Fun loba esteparia.
Pescudei o perímetro do aire
a través do teléfono
-química pura-
Nunca había temor.
Valente,
exercitei a viaxe
das citas a cegas
Os sostidos bicos ao poñente
perdían a súa memoria
insatisfeitos.
Usando o costume de existir
sen pausa
con nostalxia de choiva
camiñei os camiños.
Si o río nomeáseos,
perdería o prestixio da súa canle.
A escusa era buscarche
pero funche perdendo.
Salvoume coñecer
o camiño de volta .
